.::کته اشمیت کلویتز::.

کته اشمیت کلویتز (به آلمانی: Käthe Kollwitz) ‏ (۸ ژوئیه ۱۸۶۷ - ۲۲ آوریل ۱۹۴۵) نقاش و مجسمه‌ساز آلمانی بود. او در آغاز به ناتورالیسم گرایش داشت و بعدها به اکسپرسیونیسم رو آورد. موضوع آثار او بیشتر فقر، گرسنگی و جنگ بود.

.::زندگی و کار::.

او در کونیگزبرگ که آن زمان بخشی از پادشاهی پروس بود، متولد شد و قرزند پنجم خانواده بود. پدرش، کارل اشمیت، شغل بنایی داشت و سوسیال‌دموکراتی مبارز بود. مادرش دختر کشیشی بود که بخاطر داشتن عقاید سوسیالیستی از کلیسای رسمی لوتری اخراج شده بود و خود کلیسای مستقلی راه انداخته بود. او در دوران کودکی و نوجوانی از آموزش‌های مذهبی و سیاسی پدربزرگش تاثیر زیاد گرفت.

پدرش که استعداد او را در نقاشی دید او را به کلاس نقاشی فرستاد. مدتی نیز به مونیخ رفت و نقاشی آموخت.

کته در ۱۸۹۱ با کارل کلویتز ازوداج کرد. شوهر او پزشکی بود که از مردم فقیر برلین پرستاری می‌کرد. کته کلویتز در بسیاری از آثارش از جهره‌ها و شرایط زندگی بیماران فقیر شوهرش الهام می‌گرفت. بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶ او مجموعه‌ای از کار با الهام از نمایشنامه گرهارد هاپتمان با نام «بافندگان» خلق کرد. کار او در نمایشگاه بزرگ هنر برلین نامزد دریافت مدال طلایی شد، اما قیصر ویلهلم دوم با دادن مدال طلایی به او مخالفت کرد. مجموعه بافندگان مشهورترین کار او به شمار می‌رود.

جوان‌ترین پسرش پیتر در هفته اول جنگ جهانی اول کشته شد و پس از آن کته به افسردگی طولانی دچار شد.

کته کلویتز سوسیالیستی متعهد و صلح‌جو بود. او عضو شورای هنری کارگران شد که به حزب سوسیال دموکرات آلمان وابسته بود.

او در ۱۹۲۰ به عضویت فرهنگستان هنرهای پروس در آمد و نخستین زنی بود که به این مقام رسید.

با روی کار آمدن حزب نازی در ۱۹۳۳، او را مجبور به استعفا از جایگاهش در هیئت علمی آکادمی هنرها کردند. اگر چه او از نمایش دادن کارهایش منع ‌شده بود، بعضی از کارهایش را نازی‌ها برای تبلیغات به کار گرفتند.

شوهر کته در سال ۱۹۴۰ از بیماری در گذشت. نوه او نیز در جبهه روسیه در جنگ دوم کشته شد.

او برلین را در ۱۹۴۳ ترک کرده و به موریتزبورگ، نزدیک درسدن، نقل مکان کرد و درست قبل از پایان جنگ جهانی دوم در همانجا درگذشت

برای دیدن تعدادی از آثار او به ادامه مطلب مراجعه کنید. . . . .

نیکو خردمند( درگذشت)

نیکو خردمند حدود ساعت ۴ بامداد ۲۶ آبان ۱۳۸۸، در سن ۷۷ سالگی و در بیمارستان ابن سینای تهران دیده از جهان فرو بست. وی در پاییز سال ۱۳۸۷ چندین بار به بیمارستان منتقل شده بود. همچنین بیماری وی در ماه های آخرعمرش شدت یافته بود. نیکو خردمند در هفته‌های پیش از مرگش به دلیل بیماری قلبی و عروقی و ضعف جسمانی تحت مراقبت پزشکی قرار گرفت و در بیمارستان بستری بود.

زندگی نامه(بیوگرافی) نیکو خردمند

نیکو خردمند (۵ آبان ۱۳۱۱ - ۲۶ آبان ۱۳۸۸) گوینده و بازیگر ایرانی سینما و تلویزیون بود.

او خواهر بزرگ‌تر آهو خردمند(بازیگر سینما و تئاتر) است. نیکو خردمند دارای مدرک تحصیلی دیپلم و فارغ التحصیل کارگردانی سینما^[۲] در رویال تاتر سلطنتی بود.

فعالیت هنری او از سال ۱۳۳۷ با گویندگی در رادیوشروع شد.وی گویندگی فیلم را در سال ۱۳۳۹ آغاز کرد و گوینده نقش‌های کلودیا کاردیناله، آوا گاردنر، الیزابت تیلور، فخری خوروش، ایرن، کتایون و ... بوده‌است. او گوینده نمایش‌های رادیویی برنامه دوم رادیو از سال ۱۳۴۲ تا سال ۱۳۴۷ و همچنین مجری برنامه معرفی تاتر در تلویزیون در سال ۱۳۵۱ بود. فعالیت سینمایی او با بازی در فیلم «پرده آخر» (واروژ کریم مسیحی) در سال ۱۳۶۹ شروع شد.

بخشی از فیلمشناسی

• پرده آخر (واروژ کریم مسیحی - ۱۳۶۹)
• حکایت آن مرد خوشبخت (رضا حیدرنژاد - ۱۳۶۹)
• خانه خلوت (مهدی صباغزاده - ۱۳۷۰)
• مسافران (بهرام بیضایی - ۱۳۷۰)
• بازیچه (تورج منصوری - ۱۳۷۲)
• راز گل شب بو (سعید خورشیدیان - ۱۳۷۲)
• زینت (ابراهیم مختاری - ۱۳۷۲)
• روزهای خوب زندگی (مهدی صباغزاده - ۱۳۷۳)
• نگاهی دیگر (حسین مختاری - ۱۳۷۳)
• غزال (مجتبی راعی - ۱۳۷۴)
• سفر پر ماجرا (سیامک اطلسی - ۱۳۷۵)
• روانی (داریوش فرهنگ - ۱۳۷۶)
• قاصدک (قاسم جعفری - ۱۳۷۶)
• قاعده بازی (عبدالرضا نواب صفوی - ۱۳۷۶)
• هفت سنگ (عبدالرضا نواب صفوی - ۱۳۷۶)
• شراره (سیامک شایقی - ۱۳۷۸)
• کاغذ بی خط (ناصر تقوایی - ۱۳۸۰)
• قلب‌های ناآرام (مجید مظفری - ۱۳۸۱)
• صبحانه‌ای برای دو نفر (مهدی صباغزاده - ۱۳۸۱)
• پرونده هاوانا (علیرضا رئیسیان - ۱۳۸۳)
• کافه ستاره (سامان مقدم - ۱۳۸۳)
• پیشنهاد پنجاه میلیونی (مهدی صباغزاده - ۱۳۸۳)
• خاک آشنا - (بهمن فرمان‌آرا - ۱۳۸۷)

جوایز

• برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (بازیچه) [دوره ۱۲ام جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۷۲]
• برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (پرده آخر) [دوره ۹ام جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۶۹]
• کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن (غزال) [دوره ۱۴ام جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال ۱۳۷۴]

امیل نولده

امیل نولده (زادهٔ ۷ اوت ۱۸۶۷ - درگذشتهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۵۶)، یک نقاش آلمانی بود.او یکی از اولین نقاشان اکسپرسیونیسم و یکی از نقاشان بزرگ آبرنگ قرن ۲۰ام بود.

نولده به خاطر انتخاب رنگهای پر معنی و رسایش مشهور است. قرمز پر رنگ و زرد درخشنده اغلب در کارهایش دیده می‌شود که یک حالت درخشنده و نورانی به کارهایش می‌دهد، در غیر اینصورت کارهایش تاریک و محزون است.

زندگی

نولده در یکی از دهکده‌های آلمان به دنیا آمد و در همانجا نیز درگذشت. پدر و مادر او پروتستاتی بودند. او از سال ۱۹۰۲ شروع به نقاشی کرد. از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ او یکی از اعضای گروه هنری پل بود. او یکی از حامیان حزب نازی از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ بود. او عقاید منفی خود را راجع به هنر یهودی بیان می‌کرد و به اکسپرسیونیسم توجه خاصی مبذول می‌داشت تا یک روش آلمانی باشد. با این حال هیتلر هیچ کدام از شیوه‌های هنر مدرن را نپذیرفت و آن را هنر مبتذل می‌دانست و کار‌های نولده رسما توسط رژیم نازی محکوم شد. بعد از آن زمان حدود ۱۰۰۰ اثر هنری او از موزه‌ها برداشته شد و اجازه نداشت که نقاشی کند، حتی به صورت اختصاصی. با این وجود او صدها اثر آبرنگ خلق کرد که آنها را ((نقاشی‌های نقاشی نشده)) نامید. بعد از جنگ جهانی دوم نولده دوباره مورد توجه و احترام قرار گرفت. کارهای آبرنگی او شامل مناظر طبیعی آلمان می‌باشد.

برای دیدن تعدادی از آثار این نقاش به ادامه مطلب بروید. . .

نظرات منتقدان:
راجر ایبرت- «جی.آی.جو: ظهور کبرا» حاوی 118 دقیقه تصاویر انیمیشن‌گونه است و در طول فیلم با سکانس‌های فراوانی روبه‌روییم که نماهایی از صورت و یا دیگر اعضای پیکره انسان‌هایی را به نمایش می‌گذارند که یا در حال فرارند و یا در حال تعقیب! فیلم پر است از تصاویر و یا صداهای برآمده از درگیری‌های خشن و گویی هدف از ساخت فیلم نیز ارائه تصویری مملو از خشونت بوده است. با این وجود می‌بایست این فیلم را خیلی بهتر از «تغییرشکل‌دهندگان: انتقام کشته‌شدگان" دانست چرا که در اینجا حداقلی از موضوعاتی که سبب بروز درگیری‌ها شده‌اند، ذکر گردیده است. نگاهی به شخصیت‌های فیلم ما را متوجه این مساله می‌سازد که «جی.آی.جو: ظهور کبرا» در بسیاری موارد از کاراکترهای عروسکی محصول کمپانی هازبرو که یکی از معروف‌ترین شرکت‌های تولید اسباب بازی و همچنین بازی‌های رایانه‌ای است، الهام گرفته است. قهرمانان فیلم منحصرا آمریکایی نیستند و کوشش شده برای خلق شخصیت‌ها ماهیتی چندملیتی لحاظ شود؛ بدین ترتیب گروهی از نیروهای برجسته نظامی از ملل مختلف گرد هم آمده‌اند تا جدیدترین محصول کمپانی قدیمی پارامونت پیکچرز را به یکی از فیلم‌های پرفروش سال تبدیل کنند! پارامونت فضایی را فراهم آورده تا بازیگری سیه‌چرده و انگلیسی‌تبار به نام ادوال اکینویی آگباژی در کنار دنیس کواید آمریکایی قرار گیرد و توانایی‌هایی که در عرصه بازیگری دارد را به بهترین شکل به نمایش بگذارد. در فیلم با گروهی موسوم به جی.آی.جو روبه‌روییم که اعضای این گروه قصد دارند در برابر تهدیدات نانومیتز بایستند؛ نانومیتز اسلحه‌ای مخفی است که با از بین بردن انسان‌ها، سازه‌های مختلف و کالاها به حیات خود ادامه می‌دهد. این اسلحه توسط دانشمندی اهریمنی به نام مک‌کالن ایجاد شده است. مک‌کالن قصد دارد با استفاده از این اسلحه تمام قدرت‌های نظامی پیش روی خود را از بین برده و در نهایت با طرح نقشه‌ای جامع، زمین را تحت اشغال خود درآورد. اما اولین سوالی که پس از مشاهده رفتار مک‌کالن پیش می‌آید این است که واقعا چرا وی چنین ماهیت مخوفی دارد؟ پاسخ را باید در ماجراهایی که مدت‌ها پیش از این برای وی رخ داده، مستتر دانست. مک‌کالن اسکاتلندی‌تبار است و سال‌ها پیش از این در خانواده‌ای زندگی می‌کرده که به دلایل گوناگون مورد تهمت و تحقیر اطرافیان خود قرار داشته است. طرحی که مک‌کالن برای از بین بردن حاکمیت‌های قدرتمند جهانی در پیش گرفته آن قدرها هم پیچیده نیست. وی به تکنولوژی ساخت پرتابه‌های نانوموشکی دست یافته است و قصد دارد با ساخت چهار پرتابه و شلیک آنها به چهار مرکز حیاتی جهانی، کنترل دنیا را در دست بگیرد. تا آنجایی که به خاطر دارم در فیلم، سه تا از این پرتابه‌ها مورد استفاده قرار گرفتند و یکی از آنها بلااستفاده باقی ماند که در صورت درستی حدس من باید دلیل عدم استفاده از پرتابه چهارم را از فیلمنامه‌نویسان این کار پرسید!!! استیفن سامرز کوشیده فیلم پر زد و خوردی بسازد و یا شاید هم تعبیر او از اکشن این باشد. به جرات می‌توان گفت در فیلم کمتر صحنه‌ای وجود دارد که در آن زد وخوردی حتی کوچک روی ندهد. کافی است در سکانسی با موجودی با درصد پایینی از تهدید روبه‌رو شویم تا بلافاصله انهدام آن را به چشم ببینیم. این همه زد و خورد اگرچه جذابیت‌های تصویری خاص خود را هم دارند اما برای خیلی‌ها تماشای آنها به شدت خسته‌کننده است!

جئوف بروکشایر- «جی.آی.جو: ظهور کبرا» یک اثر به شدت مضحک و تمسخرآمیز است که هیچ چیزی برای سورپرایز ندارد! این فیلم حتی خط داستانی جدیدی برای عرضه ندارد و به نظر می‌رسد فیلمنامه‌نویسان آن با کنار هم گذاشتن سناریوی چند فیلم مانند «تغییرشکل‌دهندگان» و یا «نابودگر» به خلق فیلمنامه این کار دست زده‌اند. در طول فیلم همه چیز ساده و سهل‌انگارانه پیش می‌رود و عمده واکنش‌ها صرفا برمبنای دلایل مادی به وقوع می‌پیوندند! بسیاری از منتقدان، انتخاب بازیگرانی مانند جوزف گوردون لِویت، کریستوفر اکلِستون و سیه‌نا میلر را برای ایفای نقش در «جی.آی.جو: ظهور کبرا» مهم‌ترین نقطه قوت این فیلم دانسته‌اند ولی واقعیت آن است که این فیلم اصلا داستان پیچیده و یا روابط درون‌شخصیتی خاصی ندارد که به واسطه آن، بتوان حضور چنین بازیگرانی را مزیت به شمار آورد! این فیلم می‌تواند مناسب حال دو گروه باشد؛ دسته اول نوستالژیست‌هایی که همچنان با کارتون‌های دهه هشتاد زندگی می‌کنند و دسته دوم آنها که عاشق تماشای فانتزی‌های نابخردانه پر زد و خورد هستند. به نظر می‌رسد در روزگار اخیر تعداد هر دو گروه رو به کاهش است!

نکات حاشیه‌ای:
-- منتقدان سینمایی هالیوود به شدت به «جی.آی.جو: ظهور کبرا» تاخته‌اند و غالبا نمره‌ای بهتر از متوسط به آن نداده‌اند.

-- سام ورثینگتون که به تازگی با «رستگاری نابودگر» بر پرده سینماها حضور داشت، اولین گزینه‌ای بود که برای بازی در قالب کاراکتر دوک برگزیده شد اما حضور وی در پروژه «آواتار» ساخته جیمز کامرون موجب شد که قید بازی در این فیلم را بزند تا چانینگ تاتوم جایگزین وی شود.

جي.آی.جو: ظهور کبرا
G.I. Joe: The Rise of Cobra

کارگردان: استیفن سامرز
فیلمنامه: استوارت بیتی، دیوید الیوت، پائول لووِت، اسکیپ وودز
مدیر فیلمبرداری: میچل آماندسِن
تدوین: باب داکسِی، جیم مِی
طراح صحنه: چاد فری
موسیقی: آلن سیلوستری
بازیگران: دنیس کوئید، چانینگ تاتوم، سیه نا میلر، رِی پارک، راشل نیکولز، ادوال اکینویی آگباژی، ساید تاگموی، مارلون وِیِنز، جوزف گوردون لِویت، کریستوفر اکلِستون
مدت: 135 دقیقه
محصول 2009 آمریکا
ژانر: اکشن حادثه‌ای

داستان فیلم:
تیم برجسته جی.آی.جو که به جدیدترین تکنولوژی نظامی و همچنین پیشرفته‌ترین سیستم‌های جاسوسی مجهز است، با استفاده از نیروهای درجه یکی نظیر دوک (با بازی چانینگ تاتوم) و ریپکورد (با بازی مارلون وِیِنز) در جستجوی یک دلال اسلحه فاسد با نام دسترو (با بازی کریستوفر اکلِستون) تمام نقاط کره زمین از صحراهای سوزان مصر تا سرزمین‌های یخبندان قطب جنوب را پیموده است؛ دسترو و سازمان مخفی کُبرا قصد دارند با تجهیزاتی که در اختیارشان است، زمین را در هرج و مرج فرو برده و پس از مدتی حاکمیت این سیاره را در دست بگیرند اما گروه جی.آی.جو نخواهند گذاشت او به هدفش دست یابد... دسترو با نام واقعی مک‌کالِن سال‌ها پیش از این به جرم خرید و فروش غیرقانونی اسلحه محاکمه شده و اعضای هیات منصفه دادگاه مجازات مرگ وی را تخفیف داده و به جای آن از وی خواسته‌اند که همواره با یک ماسک سفید که تمام صورت وی را می‌پوشاند در مجامع عمومی ظاهر شود تا تمام مردم بدانند با چه کسی روبه‌رو هستند!

از سایت‌های یاهوموویز و آی.ام.دی.بی

Inglourious Basterds

لعنتی‌های بی‌آبرو

كارگردان: کوئنتین تارانتینو

quentin tarantino  

كارگردان: کوئنتین تارانتینو

نویسنده: کوئنتین تارانتینو

بازیگران: براد پیت، کریس والتز، دایان کروگر، تیل شوایگر، الی راث، مایکل فاسبندر، مایک میرز، ملانی لورن، ساموئل ال جکسون

رنگ: رنگی

ژانر: : جنگی :: درام :: حادثه ای :

درجه فیلم: R

کشور: ایالات متحده/آلمان/فرانسه

استودیو: واینشتاین کمپانی، یونیورسال پیکچرز

افتتاحیه: 21 آگوست 2009

فروش هفته: 20.04

فروش کل: 73.76

مدت زمان فیلم: 153

تعدا سينماها : 3165

تغييرات نسبت به هفته قبل : -47.3

بودجه : 70

جملات تبليغاتي: روزی روزگاری در اردوگاه فرانسه نازی...

خلاصه داستان: در اردوگاه نازی فرانسه در خلال جنگ جهانی دوم، گروهی از سربازان یهودی‌ آمریکایی‌تبار که به آن‌ها گروه «لعنتی‌ها» گفته می‌شود انتخاب می‌شوند تا با کشتار وحشیانه نازی‌ها در دل رایش سوم ترس بیاندازند. اما خیلی زود راه‌شان را کج می‌کنند تا دختر جوان یهودی فرانسوی‌ای که یک سینما در پاریس را اداره می‌کند و هدف سربازان است را ببینند.

حاشيه هاي فيلم: - فیلم جدید تارانتینو در اکران همزمان در آمریکای شمالی و 22 منطقه دنیا در هفته نخست اکران 65 میلیون دلار فروخت که 37.6 میلیون دلار آن به سینماهای آمریکا و کانادا اختصاص داشت. - بهترین افتتاحیه فیلمی از این کارگردان نابغه تا پیش از این به پنج سال پیش و «بیل را بکش 2» مربوط می‌شود که 25 میلیون دلار فروخته بود. - این فیلم آخرین تیر ترکش شرکت وینستین برای رهایی از بدهی‌های سنگین مالی بود که ظاهرا با عملکرد خوب خود توانسته تا حدودی از نگرانی‌های این شرکت تولید و پخش فیلم به مدیریت باب و هاروی وینستین کم کند.

بقیه عکسها در ادامه مطلب. . .